Człowiek Tygodnia – Andrzej Czok

Andrzej Czok urodził się 11.11.1948 roku w Zabrzu. Był polskim taternikiem i alpinistą. Z zawodu był elektronikiem. Swoją przygodę ze wspinaniem zaczął w 1970 roku w skałkach Jury Krakowsko-Częstochowskiej. Później zaczął wspinać się w Tatrach, gdzie uczestniczył m.in. w przejściach nowych dróg na Młynarczyku, Żabiej Turni Mięguszowieckiej, Małym Koprowym Wierchu i Ramieniu Krywania oraz w drugim zimowym przejściu drogi Drosta na Kazalnicy Mięguszowieckiej i w pierwszym zimowym przejściu drogi Kurczaba na Wielkiej Jaworowej Turni.

fot. darien.pl

W Alpach na swoim koncie miał m.in. przejście południowej ściany Aiguille du Fou (pierwsze polskie przejście), pierwsze przejście zimowe drogi Piussiego na Cima Su Alto (1977), przejście nowej drogi na Finsteraahornie (1978) oraz zimowe przejście północnej ściany Eigeru. W 1973 roku wspinał się w Kaukazie, gdzie przeszedł m.in. drogę Kensickiego na Piku Szczurowskiego. W latach 1975-1978 w Pamirze wszedł na Pik Lenina, Pik Korżeniewskiej oraz w rekordowo szybkim tempie na Pik Komunizmu. W 1981 roku w Andach Peruwiańskich Andrzej Czok przeszedł m.in. zachodnią ścianę Yerupaja oraz wytyczył nową drogę na północno-zachodniej ścianie Ninashanca.

Jerzy Kukuczka i Andrzej Czok (po prawej) podczas wyprawy na Mount Everest (wiosna 1980). 19 maja 1980 zdobyli oni szczyt nową drogą.

Andrzej Czok na szczycie Mount Everest (19 maja 1980)

W roku 1976 uczestniczył w wyprawie na K2 w Karakorum. Tam na nowej drodze północno-wschodnią granią dotarł do wysokości 8000 m n.p.m. W Himalajach w 1979 roku zdobył Lhotse, a wiosną 1980 roku, nową drogą na południowym filarze wszedł na Mount Everest. W 1982 roku nową drogą na zachodniej ścianie wszedł na Makalu (wierzchołek osiągnął samotnie). Rok później uczestniczył w wejściu nową, trudną drogą na Thalay Sagar, a w styczniu 1985 roku dokonał pierwszego zimowego wejścia na Dhaulagiri. W roku 1986 roku brał udział w zimowej wyprawie na Kangchenjungę, na której niestety zmarł w wyniku choroby wysokościowej. Andrzej Czok zasłabł po dotarciu do obozu IV. Po wycofaniu się z drogi na szczyt zmarł 11 stycznia 1986 w obozie III na obrzęk płuc. Jego ciało spoczęło w szczelinie lodowej na południowej ścianie Kangchenjungi. Taternikami byli również bracia Andrzeja Czoka, Piotr, Joachim i Benon.

W drodze na Kangchenjungę (fot. arch. Krzysztof Wielicki)

 

Bartek Andrzejewski

źródła:

Wielka Encyklopedia Gór i Alpinizmu tom VI, Wydawnictwo Stapis,

Wikipedia

Dodaj komentarz